Exclusieve antieke spiegels kopen en verkopen

Bent u op zoek naar een mooie en exclusieve antieke spiegel? Of wilt u zelf uw exclusieve antieke speigel aanbieden? Dan bent u hier aan het juiste adres. Bij ons vindt u verschillende exclusieve antieke items, zoals bestek, meubilair en serviezen die u eenvoudig online kunt vinden. Dit is slechts een kleine greep uit het aanbod. Hierboven vindt u meer exclusief antiek.

Online exclusieve antieke speigels kopen

Bezoek ook pagina's over vintage kleding, exclusieve jurken, elegante jurken, design kleding, designer tassen, exclusieve schoenen, exclusieve horloges, exclusieve kinderkleding, exclusieve sieraden, exclusieve kunst en exclusieve autos.

Vermoedelijk is de eerst bekende spiegel gewoon het wateroppervlak waarin men zich weerspiegeld zag. Een echte spiegel als voorwerp werd in de oudheid gemaakt van metaal, gegoten of geslagen platte schijven van koper, brons, goud of zilver werden glanzend gepolijst om als spiegel te kunnen fungeren. Zelfs In de Bijbel wordt al over spiegels gesproken - Exodus 38:8 -. Ook in het Oude Egypte werden lang voor het begin van onze jaartelling al bronzen spiegels gemaakt van gepolijste ronde schijven koper of brons. Men kende toen ook wel glasachtige spiegels van obsidiaan met een gepolijst oppervlak. Na de uitvinding van glas werden door de Romeinen ook spiegels van glas gemaakt, door het glas te bedekken met een laagje metaal. Men heeft bij een opgraving in Duitsland een spiegel gevonden met goudlaag aan de achterzijde, beschermd met een laklaag. Nadat omstreeks de 14e eeuw het glasblazen werd uitgevonden, maakte men spiegels door een grote bol te blazen en daarin door de blaaspijp een mengsel van metalen als lood, antimoon en tin te gieten. Na afkoeling sneed men de bol in stukken en verkreeg zo enkele bolle spiegels. In een later stadium maakte men ook zgn. kwikspiegels: glas bedekt met tinamalgaam als reflecterende laag. Men had ongeveer 3 delen tin op 1 deel kwik nodig. Al in de 13e eeuw werd een dergelijk procedé beschreven, maar de precieze datum van de eerste fabricage is niet bekend. In de 16e eeuw heeft dit procedé algemeen invoering gevonden. Uit een brief uit 1507 van de gebroeders Danzola del Gallo uit het plaatsje Murano in de buurt van Venetië, waarin deze om het privilege vragen om gedurende 25 jaar dergelijke spiegels te maken, blijkt ook dat in Duitsland en Vlaanderen deze techniek al werd toegepast. Kwikspiegels waren toentertijd erg duur: bij de afwikkeling van de nalatenschap van de Franse minister Jean-Baptiste Colbert in 1683, bracht een Venetiaanse spiegel van 115 x 65 cm met zilveren lijst bijna drie keer zoveel op als een schilderij van Rubens. Gedurende zo'n 400 jaar waren kwikspiegels de belangrijkste spiegels, ondanks de moeilijke fabricage. Men legde op een tafel een blad tinfolie en bracht daarop als rand een lattenwerk aan. Dan goot men kwik op de folie dat met een doek in het tin gewreven werd zodat tinamalgaam gevormd werd. Vervolgens goot men nog een laag kwik op de folie en legde op het kwik een schone glasplaat die, met een wollen doek ter bescherming, met stenen verzwaard werd. Daarna haalde men de rand van latten weg om het overtollige kwik te laten afvloeien. Na enkele dagen werd de glasplaat om verder te "drogen" op een stellage gezet. Niet alleen was het een moeizaam en langdurig procedé, maar ook zeer ongezond omdat kwikdampen erg giftig zijn. Daarom worden tegenwoordig geen kwikspiegels meer gemaakt. Zo werd de fabricage van kwikspiegels in Nederland in 1886 verboden. Vanaf de negentiende eeuw vond men een chemische methode uit om de spiegel van een klein laagje zilver te voorzien. De Duitse scheikundige Justus von Liebig is hoogst waarschijnlijk de uitvinder. Maar in de Engelse literatuur wordt de ook naam Drayton genoemd, in Frankrijk Petit-Jean en in Italie Choron.